Breken met traditionele rolverdelingen

Lieve lezers,

Afgelopen week had ik het met mijn Tweelingziel over relaties. Over hoe tot nu toe altijd mijn rollen en patronen in relaties zijn geweest. Dit leverde me veel inzichten op. Over mezelf, over hoe dynamieken in relaties ontstaan en doorwerken, maar ook vooral wat wél en niet bij mij past.

Toen ik op mijn 23e uit huis ging, zette ik eigenlijk automatisch het patroon, dat ik van huis uit was gewend, voort. Ik volgde het voorbeeld wat ik thuis had meegekregen, zonder er echt over na te denken of dat wel bij mijn persoontje paste. Tussen mijn ouders waren er strikte taakverdelingen. Mijn ouders hadden een boerderij. Mijn vader ontfermde zich over het vee en het land en mijn moeder nam het gehele huishouden op zich. Zij had geen externe baan daarnaast, want dat was financieel gezien niet noodzakelijk. Toen ze het wegens fysieke klachten niet meer redde om de volledige huishouding draaiende te houden, ging ik vanaf mijn elfde steeds meer van deze taken voor mijn rekening nemen. Ik had ook de indruk dat mijn moeder helemaal niet gelukkig was met deze rol. Dat het haar veel te veel afstompte. Ze vertelde me dikwijls dat ze een heel ander leven had gewild. Ze zou liever de wereld over reizen en werken als stewardess of gids voor toeristen op een vakantiebestemming. Maar op de één of andere manier was het er niet van gekomen om haar dromen achterna te gaan, omdat ‘niemand in haar omgeving dat deed.’ Dus verzoende ze zich maar met in haar jongere jaren een baantje bij de groenteboer en in haar huwelijk de rol van Henny Huisvrouw. Daar is niets mis mee natuurlijk en ik kijk ook zeker niet op fulltime huisvrouwen neer. Zeker in de jaren 80 was het nog heel normaal dat de man uit ging werken en de vrouw thuis bleef om voor het huishouden en de kinderen te zorgen. En voor wie zich daar prettig bij voelt, is het natuurlijk nog steeds prima om het zo te doen. Het moet je alleen wel liggen. En mijn moeder lag het niet zo. Maar ze veranderde ook niets aan haar situatie. Zeker in die tijd was daar ook wel aardig wat lef en durf voor nodig om uit traditionele rollen te stappen.

Toen ik ging samenwonen op mijn 23e had ik me voorgenomen om deze traditionele rollen in ere te houden. Ik had een parttime baan en mijn partner werkte fulltime. Het leeuwendeel van de huishouding nam ik voor mijn rekening en na de geboorte van mijn zoon ben ik voor een paar jaar helemaal gestopt met werken, aangezien hij een schisis had en dus extra hulp en begeleiding nodig had met de voeding. Het eerste jaar was ik druk genoeg met een baby in huis, die ook nog extra zorg nodig had. Maar ik betrapte mezelf erop dat ik me steeds vaker af vroeg of dít het nu was. Tegelijkertijd hing ik daar een oordeel aan vast, want ik had een prachtige zoon en ik had een relatie, dus ik moest tevreden zijn met wat ik had en niet klagen. Maar wat doe je dan? Precies, dan ontken je een deel van jezelf doordat je je gevoelens weg drukt en gaat die ontevredenheid onderhuids alleen maar groeien. Ik kon er niet om heen ; Ik was gewoon niet in de wieg gelegd voor de rol van fulltime huisvrouw. Ik was meer een ondernemer en erg gesteld op mijn vrijheid. Achteraf ook vooral vanwege mijn Lichtwerker zijn. Ik heb tijd nodig om alleen op te laden en trek het niet om continu in de energie van een ander te zijn.

Geheel niet toevallig met deze achtergrond waarin er altijd dienstbaarheid van mij werd verwacht en ik ook geen andere manier van liefde tonen kende, trok ik ook áltijd partners aan die enerzijds of anderzijds op mij leunden. Die uit zichzelf nooit zouden bedenken om de handen uit de mouwen te steken in het huishouden. Overal rommel lieten slingeren, waar ik als HSP’er al helemaal niet tegen kan, want dat maakt me heel onrustig. Iedere keer discussies hierover aan gaan kostte mij ook teveel energie, want ten eerste was ik degene die hier een probleem van maakte en ten tweede had ik weinig zin om een volwassen man te gaan heropvoeden. Ik wilde gezien worden als de gelijkwaardige, beminnelijke partner en niet een verlengstuk van hun moeder. Zelf ben ik altijd een in die zin heel zelfstandig persoon geweest, maar dat verwacht ik ook van een partner. Het dieptepunt kwam toen ik een aantal jaren nadat ik de relatie met de vader van mijn zoon had verbroken en een aantal andere kortdurende relaties had gehad, een partner had met wie het eerst heel goed leek te klikken en op wie ik ook waanzinnig verliefd ben geweest. Totdat hij erover begon dat hij graag een kind met me wilde en dat hij verwachtte dat ik dan ging stoppen met werken en volledig voor het gezin ging zorgen. Terwijl ik net weer was begonnen met werken, van plan was om weer een opleiding te gaan doen en iets voor mezelf had opgebouwd. Hij gaf aan niet van ‘carrièretijgers’ te houden, want dan was hij straks alleen nog bezig met schoonmaken en werden de rollen omgedraaid. Zucht, wéér zo’n type die er van die ‘middeleeuwse’ normen en waarden op nahield. En ik? Ik ben er als een haas vandoor gegaan. Ik wist toen nog niet met wie ik oud zou willen worden en eventueel nog een kind zou willen, maar dit was ‘m in ieder geval niet.

Dit heeft destijds wel mijn ogen geopend. Ik wist in ieder geval wat ik niet wilde, maar wat ik dan wél wilde.. Daar was ik ook nog niet helemaal over uit. Zonder mijn hele relatiegeschiedenis nu te gaan benoemen, want dan wordt het wel een hele lange blog, had ik voor het eerst sterke twijfels of ik überhaupt ooit nog met een partner wilde samenwonen. Ook al was het gezellig en gemakkelijk, toch wogen voor mijn gevoel de kosten zwaarder dan de baten. Ik voelde me al snel in mijn vrijheid beperkt wanneer ik zo’n 24 uur per dag iemand om me heen had. Maar toch luisterde ik hierin meer naar mijn omgeving dan naar mezelf. Toen ik later nogmaals met iemand ben gaan samenwonen, had ik hier al snel spijt van. Ik had van de vrijheid mogen proeven, was gewend om mijn zoon om míjn manier op te voeden zonder bemoeienis van buitenaf. In de weekenden wanneer mijn zoon bij zijn vader was had ik alle rust en tijd voor mezelf om bij te komen. Wat ik toen hard nodig had, nu ik net in het proces van spiritueel ontwaken zat. En als er rommel in huis was, kon ik alleen mezelf er verantwoordelijk voor houden. Van mijn zoon kon ik dat wel hebben, want in een huis wordt nou eenmaal geleefd en zeker met kinderen. Dus dat was het probleem niet. Maar toen ik weer ging samenwonen kwam ik er al snel weer achter dat ik het vreselijk vond om nacht in, nacht uit mijn bed met een ander te delen. Die energie van die ander verstikte me. Ik ging slecht slapen en raakte steeds vermoeider. Nog steeds kon ik er niet de vinger opleggen waarom ik nou zoveel moeite bleek te hebben met iets dat schijnbaar door ieder ander heel normaal bleek te worden gevonden.

Nu weet ik dat mijn ex ten eerste gewoon nooit de ware voor me is geweest, want ik heb natuurlijk begin 2020 degene ontmoet naar wie ik onbewust mijn hele leven op zoek was. Ik vermoed zelfs wel eens dat de energie van mijn Tweelingziel hem toen al afstootte, aangezien ik hem in 2018 al in een droom had ontmoet, een paar maanden nadat ik ben gestart met mediteren en me openstellen voor de spirituele dimensies. Maar ook heb ik nog niet zo lang geleden het inzicht gekregen dat ik als HSP’er gewoon meer dan anderen behoefte heb aan rust en ruimte. En dus ook een slaapplek puur en alleen voor mezelf, omdat ik het nodig heb om me te kunnen ontdoen van andere energieën, volledig terug te komen bij mezelf en dat ik zo beter contact kan maken met mijn Gidsen. Plús dat ik als geboren zzp’er gewoon niet pas tussen traditionele rolverdelingen. Ik heb een ‘ondernemersziel ‘ , een meer masculiene energie, welke maakt dat ik iets neer wil zetten in de buitenwereld. Wat ook mijn tekort aan ‘ Henny Huisvrouwenbloed’ verklaart 😉Als ‘huisvrouw’ , zonder daar ook nog waardering voor te krijgen, voelde ik me net zo doelloos als dat mijn moeder zich vroeger voelde. Mijn doel is om anderen te helpen bij het vinden van hun zielsmissie, ontwaken en het herenigen van Tweelingzielen. Dit geeft me ontzettend veel voldoening en energie, maar ook neem ik meer energie over van anderen. Dus heb ik ook meer tijd nodig om alleen te zijn en op te laden. Dus ben ik veel gaan nadenken over en vragen aan mijn Gidsen hoe de relatie met mijn Tweelingziel er in de toekomst dan uit moet gaan zien. Zou ik hem niet tekort doen wanneer ik zoveel tijd steek in het ondernemerschap en gaat hij zich niet afgewezen voelen wanneer ik geen 7 nachten per week naast hem wil slapen? Moet ik überhaupt wel willen samenwonen of kunnen we het beter bij een soort van ‘LAT relatie ‘ houden? Of helemaal geen vaste relatie, maar beter een vriendschap? Dat soort dilemma’s bleven door mijn hoofd spoken. Ik had geen idee hoe ik dit in deze aardse dimensie moest gaan neerzetten.

Dus heb ik maar besloten om dit los te laten en het gewoon te laten ontstaan zoals het bedoeld is om te zijn. Mijn Tweelingziel is gelukkig zelf ook HSP’er en Lichtwerker, dus als iemand dit zou begrijpen, zal hij het moeten zijn. Wanneer we bedoeld zijn om samen te komen, komt er wel een oplossing. En wanneer we ons ooit op de boerderij van mijn vader gaan vestigen hebben we ruimte genoeg om elkaar niet 24 uur per dag in de wielen te fietsen, hoorde ik mijn moeder, die nu mijn Gids is (ja, ze is tóch nog gids geworden, al zij het niet in 3D, zoals ooit haar eigen idee was😉), zeggen. Dus met mijn Tweelingziel zal het vast wel los lopen. Desnoods nemen we een tuinman en een huishoudelijke hulp in dienst wanneer we beide zzp’er zijn en de zaken goed lopen 🤣🤣 Maar, wat voor nu belangrijk is en daarmee ook de tendens van mijn blog, is dat ik eindelijk los heb kunnen laten hoe het zou moeten zijn. Dat ik van mezelf heb geaccepteerd dat ik mag zijn wie ik ben en mag doen wat bij mij past. Wanneer ik lekker bij mijn Tweelingziel in de armen wil slapen en we beiden behoefte hebben aan elkaars warmte en liefde, mag dat. Wanneer we de andere nacht apart slapen omdat we ruimte nodig hebben, mag dat. Wanneer we de huishoudelijke rollen omdraaien als ieder zich daar goed bij voelt, mag dat. Wanneer we de man/vrouw rolpatronen omdraaien, mag dat. We hoeven het niet te doen zoals onze ouders, opa en oma en de verdere voorouders het deden. We mogen het op onze manier doen. Ik heb hierin in ieder geval één grote supporter en dat is mijn moeder!! Ik voel haar ongelofelijke trots over dat ik wél doe wat zij niet durfde. Dat ik dit familiekarma omtrent genderrollen en tradities doorbreek! We mogen hier onze eigen weg in kiezen en volgen! ✨🍀🙏🏼

Liefs Angie Lalua 😘

Gepubliceerd door aquariantwinflame

Maatschappelijk werker en lichtwerker met een ruimdenkende levensvisie. Ik volg een opleiding Zijnsoriëntatie en daarnaast ben ik bezig mij te specialiseren op het gebied van Tweelingzielen, Aquarius tijdperk en Sjamanisme.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: