Thuiskomen bij jezelf

Lieve lezers,

Thuiskomen bij jezelf.. Een term die Avalon veelvuldig noemt tijdens de 1e inwijding van de Quoto Kuna, welke ons verbindt met de Pleiaden en de sterrenstelsels. Veel zielen van lichtwerkers zijn afkomstig van de sterren of andere planetaire afkomst. Hierdoor voelen ze zich vaak anders dan hun meer ‘menselijke’ soortgenoten en groeien dan vaak ook op in een omgeving die hen niet begrijpt. Dit worden ook wel de Nieuwetijdskinderen genoemd en/of de Sterrenkinderen, Indigokinderen en Kristalkinderen. Dit zijn vaak hele fijngevoelige, zuivere zielen, die naar de aarde zijn gekomen om de mensheid de weg naar de 5e dimensie te wijzen. Zij zijn geïncarneerd om het Licht te brengen op aarde en het Licht te schijnen daar waar het donker is. Ik heb er al eens eerder een blog over geschreven. Maar ik voel dat ik dit onderwerp nogmaals ter sprake mag brengen. Dit keer minder informatief en meer met betrekking op mezelf. En mijn lieve zoon, die ook een Nieuwetijdskind is. Deze laatste is in 2015 gediagnosticeerd met autisme. Dit is nodig om toegang te verkrijgen tot scholen voor onderwijs op maat, in een kleinere setting. Maar zelf heb ik het niet op labeltjes plakken. Voordat je het weet wordt zo’n ‘label ‘ een ‘tatoeage ‘ en identificeer je jezelf er zodanig mee dat het leidt tot zelfstigmatisering. Nu wist ik in 2015 nog niet wat ik nu weet, gezien ik nog middenin allerlei karmische processen zat en pas aan de vooravond van mijn ontwakingsproces stond. Wel ben ik blij dat ik met alle kennis, die ik nu heb, mijn zoon kan besparen wat ik heb meegemaakt..

Nu wil ik absoluut niet zielig doen, want mijn Ziel heeft er zelf voor gekozen om deze lessen te leren. En om er blogs over te schrijven, zodat mijn verhaal wellicht een eyeopener en openbaring kan zijn voor mensen met een soortgelijke ervaring. Van zichzelf of in de nabije omgeving. Wellicht ben jij, die dit nu leest, ooit gediagnosticeerd met ADHD, autisme, borderline of wat voor naam de GGZ er dan ook aan op heeft gehangen. Of je kind, partner, familielid of een goede vriend(in) van je. Dan kan ik je zeker aanraden om te blijven lezen. Want niets is wat het lijkt en we zijn goed zoals we zijn. We zijn altijd al goed geweest. Maar alles wat anders is wordt vaak als vreemd ervaren, afgewezen, bijgeschaafd, gecorrigeerd.. Want dat is voor de maatschappij nogal lastig om mee om te gaan. Gelukkig is dit nu al sterk verbeterd en legt de school van mijn zoon gelukkig het accent op het ontwikkelen van de talenten en versterken van vaardigheden. Maar zo’n 30 jaar geleden, in mijn jeugd, was dit heel anders.

Ik ben dus ook zo’n Nieuwetijdskind. Geboren met één voet in de 5e dimensie. Hoogsensitief, bovengemiddeld intelligent, met het vermogen om mensen gemakkelijk te doorgronden en vaak fungeerde ik als een spiegel voor anderen. Prachtige kwaliteiten om een bijdrage te leveren om de aarde naar een next level te tillen, zou je denken. Maar zo werd dat door mijn omgeving niet gezien. Wat ik me herinner vanuit mijn jeugd is dat ik mensen over het algemeen als wreed, meedogenloos en gevoelloos ervaarde. De 3e dimensie, de aarde, voelde voor mij als een onveilige plek. Hoe kon ik mijn Licht schijnen en anderen helpen wanneer ik toch niet gezien en gehoord werd en serieus genomen?? Ik werd verstoten en verschopt, vermeden alsof ik een besmettelijke ziekte had door sommigen. De juf op school en mijn vader zagen me als dat irritante ‘wizzkid ‘, dat betwetertje, die een ander de wetten voor wilde lezen en te eigenwijs was om iets van anderen aan te nemen. Maar waarom zou ik hen serieus nemen als ik bij voorbaat al niet op waarde werd geschat? Daarin was ik een enorme spiegel voor hen en dat moet erg confronterend zijn geweest. En ik deed het veelal onbewust, juist om hen uit te nodigen om naar zichzelf te kijken. Niet om hen te pesten. Ik was liefdevol tegen een ieder die ook met liefde en respect omging met mij. Emotioneel heeft dit ‘ niet voor vol aangezien worden’ en overmatig bekritiseerd worden op mijn authentieke zelf diepe littekens op mijn Ziel achtergelaten. In mijn puberteit zorgde dit voor compensatie gedrag. Ik ging me overmatig aanpassen om er maar bij te horen waardoor ik helemaal van mezelf verwijderd raakte. Nu had ik vrienden, werd ik geliefd en gewaardeerd… Maar niet om wie ik was. Ik trok vooral mensen aan die dachten mij voor het karretje te kunnen spannen en van me konden profiteren. Het heeft me in een ware identiteitscrisis gebracht, welke veel moeite heeft gekost om daar uit te komen. Nog steeds kan ik getriggerd raken op het niet gezien en afgewezen worden. Mijn lichaam reageert nog heel sterk op waarnemingen, die mijn geheugen onbewust heeft opgeslagen en wijzen in die richting. Al weet ik op cognitief niveau en zielsniveau inmiddels beter.

Naar aanleiding van diverse onderzoeken ben ik op mijn tiende gediagnosticeerd met ADHD en werd ik op een school voor speciaal onderwijs geplaatst. Waar ik me ook niet thuis voelde, want veel van de leerlingen hadden een lager niveau qua leren. Nu respecteer ik iedereen zoals deze is en ik zie mezelf ook echt niet als beter dan anderen. Maar wat ik ermee wil zeggen is dat ik ook daar de aansluiting mistte, tenzij ik me overmatig aanpaste. En het beleid van de school was vooral gericht op het corrigeren van de ‘beperkingen ‘ die diagnoses met zich meebrachten. Ze lieten je letterlijk geloven dat je nooit volwaardig kon functioneren in de maatschappij en een leven langs de zijlijn zou leiden, omringd door hulpverlenende instanties, die je wel even zouden vertellen hoe je moest leven. Er werd dus nog een schepje bovenop die stigmatisering gedaan. Aan het einde van de puberteit ben ik mijn eigen pad gaan bewandelen. Ik ben een opleiding in de zorg gaan volgen en heb me losgemaakt uit dat net van hulpverlening. Ik kon prima mezelf redden. Met mij als persoon was niets mis. Intuïtief en cognitief gezien heb ik dit altijd geweten. Zelfs al droeg ik de verwondingen van de (zelf) stigmatisering nog bij me. Mijn vertrouwen in mezelf en in anderen had een flinke deuk opgelopen. Toch ben ik later tot op HBO niveau gaan verder leren. De vechtersmentaliteit en daadkracht in mij heeft altijd de overhand gehad. En het heeft mij sterker gemaakt. Maar ook verhard en verstard.

Tijdens de opleiding Zijnsoriëntatie ben ik dit harnas van zelfbescherming laagje voor laagje gaan afpellen. En ik kan je vertellen dat me daar een boosheid en verdriet uit kwam! Dat was niet mals. Maar het moest gebeuren, zodat ik het contact met mezelf (En daardoor ook met anderen) weer zou hervinden. Langzaam, maar zeker begon ik mezelf weer te ontmoeten. Kon ik de persoon, wie ik werkelijk was, weer zien en omarmen.

Als ik toen wist wat ik nu weet was me heel wat leed bespaard gebleven. Zo zou ik er naar kunnen kijken. Maar ik ben een over het algemeen positief ingesteld mens. Mijn glas is halfvol en niet half leeg. Ik zie het nu zo dat ik juist als Nieuwetijdskind en Lichtwerker deze lessen moest leren. Mezelf bevrijden uit de onderdrukking na al die levens op aarde. Door karmische structuren te doorbreken, kennis op te doen en een steun te zijn voor anderen in het circuit van speciaal onderwijs. Die tegen ditzelfde aan liepen, maar veelal niet de weg naar buiten zagen. Die niet zagen hoe ze dit konden doorbreken en zich vasthielden aan een diagnose. Een Sjamaan wordt ook wel ‘The Wounded Healer ‘ genoemd. Wij verrichten veel schaduwwerk en banen onze weg dwars door de duisternis om het Licht te bereiken. En als Altomesayoq is het ook één van mijn taken om te vertellen over mijn ervaringen, zodat ik anderen ermee kan helpen.

Ik ben thuis gekomen bij mezelf, ondanks de littekens die af en toe nog napijn geven. Ondanks mijn energiesysteem dat soms nog heftig reageert op vermeend gevaar. Maar ik weet wie ik ben en zie het Licht weer. Die ADHD was niets meer dan reactief gedrag op de vele prikkels uit mijn omgeving en energieën om me heen. En ik reageerde voornamelijk op een extraverte wijze. Daar waar een introverte, zich terugtrekkende persoon als autist zou worden bestempeld. Mijn energiesysteem was niet afgestemd op de lagere frequentie van de aarde. En om diezelfde reden ben ik, en vele Nieuwetijdskinderen en Lichtwerkers met mij, geïncarneerd om een verschil te maken. Om de energie frequentie van Pachamama te helpen verhogen. Mijn ‘diagnose ‘ is geen tatoeage geworden. Ik identificeer me nu met de unieke persoon die ik ben, die een waardevolle, unieke bijdrage aan de maatschappij levert. Die steeds meer in haar authentieke kracht gaat staan. Wat wél op mijn lichaam getatoeëerd staat, is de tekst ” Live your own life and never give up” . En dit kan ik naar aanleiding van mijn ervaringen aan een ieder meegeven 😉 Vertrouw op jezelf! Jij weet en voelt zelf het beste wie of wat je bent. Ik voel dan ook dat ik mijn steentje mag bijdragen aan het vrij maken van de weg voor de nieuwe generatie Lichtwerkers. Zodat zij dit proces van stigmatisering, afwijzing en niet gezien worden niet hoeven te doorlopen, maar meteen aan de slag kunnen in hun zielsmissie als Lichtwerker. Vol van vertrouwen in het kostbare, waardevolle geschenk dat ze hier op aarde zijn!! ✨🙏🏼

Veel liefs Angie Lalua 😘

Gepubliceerd door aquariantwinflame

Maatschappelijk werker en lichtwerker met een ruimdenkende levensvisie. Ik volg een opleiding Zijnsoriëntatie en daarnaast ben ik bezig mij te specialiseren op het gebied van Tweelingzielen, Aquarius tijdperk en Sjamanisme.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: